De Afsluitdijk ligt bij mij om de hoek.

Vanaf het strand van Makkum zie ik 'm in de verte liggen, als een streep tussen het IJsselmeer en de Waddenzee. Bij helder weer zie ik zelfs de auto's rijden. Ik kom er vaak, soms alleen, soms met een vriend, en eigenlijk verveelt het nooit.

Staal en beton, daar word ik blij van.

Wat me steeds weer pakt is de architectuur van de sluizen. De strakke art-decovorm van de heftorens, en de ruwe materialen: staal en beton, verweerd door de wind en het brakke water. Op elk moment van de dag is het er anders. Bij zonsondergang is het fantastisch, de intense kleuren reflecteren mooi in het water en op de betonnen heftorens. Zonde om over te zetten naar zwart-wit? Helemaal niet. Juist als ik die beelden omzet blijft er een prachtige sfeer over waar vormen, lijnen en wolken voor iets bijzonders zorgen.

Ik loop er rond, zoek de hoek waar de lijnen samenkomen, en maak zo mijn serie. Daar kan ik me heerlijk in verliezen.

Gates of Light

Maar het allergaafst is het om de Afsluitdijk te bezoeken als het donker is. Dan komen de heftorens tot leven door Gates of Light: een laag prisma's die de koplampen van passerende auto's terugkaatst, zodat de contouren oplichten zonder dat er een lamp aan te pas komt. Een fantastisch lijnenspel.

Mijn foto's bij klanten aan de muur.

Een paar van mijn beelden hangen inmiddels bij klanten in hun vakantiehuis. Dat vind ik bijzonder: een plek die ik zelf zo mooi vind, die nu ook bij anderen aan de muur hangt en elke dag even gezien wordt.

En zelf? Ik ga gewoon weer terug zodra de omstandigheden goed zijn. Er valt altijd wel weer iets nieuws te ontdekken.

Een volgende plek die me net zo trekt, maar om heel andere redenen, is Terschelling.